در این آزمایش 18 راس گوساله ماده هلشتین (میانگین وزن 4.90±41.89 کیلوگرم) به طور تصادفی در قفس های انفرادی قرار داده شد و از تیمارهای آزمایشی شامل شاهد (فاقد مخمر)، نیم و یک درصد بر اساس ماده خشک کنسانتره شروع کننده در قالب یک طرح کاملا تصادفی به منظور اثر مخمر ساکارومایسز سرویسیا بر جمعیت باکتریایی شکمبه و عملکرد گوساله ها استفاده گردید. کنسانتره شروع کننده شامل 13% یونجه خرد شده و 87% مخلوط کنسانتره بوده که به طور آزاد از 7 روزگی تا 90 روزگی تغذیه می شد. به گوساله ها معادل 10% وزن بدن از تولد تا 52 روزگی شیر داده می شد. مخمر، مصرف کنسانتره شروع کننده و کل ماده خشک مصرفی روزانه را به طور معنی داری کاهش داد (p<0.01) اما اثری بر افزایش وزن روزانه، بازده تبدیل خوراک به وزن زنده و مولفه های شکمبه طی روزهای مختلف نمونه گیری نداشت. همچنین افزودن مخمر هیچ تاثیری بر قابلیت هضم پروتیین،NDF  وADF نداشت. در صورتیکه قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی را به طور معنی داری افزایش داد (P<0.05). مخمر سطح گلوکز و ازت اوره ای خون را تحت تاثیر قرار نداد مگر در 90 روزگی که کاهش معنی داری در سطح ازت اوره ای خون مشاهده شد(P<0.05) . دمای راست روده گوساله ها و روزهای تحت درمان تحت تاثیر تیمارها قرار نگرفت.افزایش حاصل در اندازه های بدنی از قبیل: طول بدن،محیط قفسه سینه، محیط مچ پاهای جلویی، فاصله سرپین ها، فاصله سر هیپ ها، فاصله پین تا هیپ و قد از روی کپل تحت تاثیر تیمارها قرار نگرفتند. اما کمیت ارتفاع از جدوگاه، محیط شکم و محیط مچ پاهای عقبی تحت تاثیر استفاده از مخمر قرار گرفتند. فراوانی جمعیت مخمر در لوله گوارش گوساله ها به شدت تحت تاثیر تیمارها بود (P<0.05). همچنین نتایج کشت مدفوع نشان داد که مخمر توانسته است از لوله گوارش به صورت زنده عبور کند.به طور کلی به نظر می رسد که استفاده از مخمر در گوساله های هلشتاین تا 90 روزگی تاثیر قابل ملاحضه ای بر عملکرد گوساله ها ندارد.

زمینه و هدف: یکی از راه کارهای جبران کمبود مواد مغذی در خوراک دام استفاده از پروبیوتیک ها جهت فرآوری خوراک می باشد. از آنجایی که ضایعات مرکبات از ارزش پروتئینی پایینی برخوردار هستند لذا می توان با فرآوری آن ها توسط مخمرها و قارچ ها به نحو بهتری از آنها در تغذیه دام استفاده نمود.روش بررسی: در این آزمایش از ضایعات میوه لیموترش حاصل از کارخانه آبلیموگیری استفاده گردید و از مخمر ساکارومایسز سرویسیا به منظور عمل آوری و افزایش غلظت مواد مغذی آنها استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که عمل آوری تفاله لیمو با مخمر باعث افزایش معنی داری در محتوای پروتئین خام (P<0.01) و دیواره سلولی بدون همی سلولز ( (P<0.05تفاله لیمو گردید ولی درصد دیواره سلولی ( (P<0.01و ماده آلی ( (P<0.05آن کاهش یافت. نتایج حاصل از تجزیه پذیری آزمایشگاهی نشان داد که در طی عمل آوری قابلیت هضم ماده آلی قابل هضم در ماده خشک به طور معنی داری ( (P<0.05کاهش یافت در حالی که قابلیت هضم ماده خشک و همچنین قابلیت هضم ماده آلی تغییر معنی داری نداشت. علاوه بر این انرژی قابل متابولیسم نیز به طور معنی داری ( (P<0.05کاهش یافت.نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که عمل آوری تفاله لیمو با مخمر ساکارومایسزسرویسیا باعث افزایش بهره وری این محصول می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDf) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی اثر مخمر زنده (Saccharomyces cerevisiae-1026) بر تخمیرات شکمبه و متابولیتهای خون از چهار راس بره نر شش ماهه بلوچی فیستوله شده با میانگین وزن 35 کیلوگرم در یک طرح چرخشی اسپلیت پلات استفاده گردید. جیره های غذایی بر اساس جدولهای ARC (1995) برای 1.25 برابر احتیاجات نگهداری تنظیم شد. تیمارها عبارت بودند از: (H جیره علوفه ای 30) درصد کنسانتره + 70 درصد علوفه(، (HY جیره علوفه ای + 4 گرم مخمر برای هر راس گوسفند در روز، (C جیره کنسانتره ای 70) درصد کنسانتره + 30 درصد علوفه( و (CY جیره کنسانتره ای + 4 گرم مخمر برای هر راس گوسفند در روز. نمونه های خون و مایع شکمبه بترتیب طی 6 و 8 ساعت پس از مصرف خوراک و نمونه های ادرار به منظور تخمین پروتئین میکروبی در سه روز پایانی آزمایش تهیه شد. دو ساعت پس از مصرف خوراک کنسانتره ای، مخمر موجب افزایش معنی دار pH (P<0.1) شمکبه شد 6.22) در مقابل (6.05. مخمر غلظت آمونیاک مایع شکمبه ای را با تیمار علوفه ای طی 1 تا 4 ساعت و با تیمار کنسانتره ای طی 0.5 تا 3 ساعت بعد از مصرف خوراک، بطور معنی داری کاهش داد (P<0.05). مخمر 3 ساعت پس از مصرف خوراک علوفه ای و 2 ساعت پس از مصرف خوراک کنسانتره ای موجب افت معنی دار (P<0.05) غلظت اوره پلاسما )بترتیب 10.72 در مقابل 13.76 و 10.69 در مقابل 13.74 میلی گرم بر دسی لیتر( شد. میانگین تولید پروتئین میکروبی با تیمار علوفه ای بطور نسبی (P<0.1) بیشتر از سایر تیمارها بود. نتایج نشان داد که مخمر با افزایش مصرف آمونیاک و افزایش تولید پروتئین میکروبی کارآیی خوراک را افزایش می دهد.

تولید سرکه شامل دو مرحله تخمیر الکلی و اکسیداسیون استیکی می باشد. یکی از مهمترین فاکتورهایی که ممکن است مراحل تولید سرکه را تحت تاثیر قرار دهد، مواد مغذی موجود در سوبسترا جهت فعالیت بیشتر میکروارگانیسم است. در این پژوهش اثر افزودن پودر هسته خرمای دو نوع واریته کبکاب و مرداسنگ به صورت پودر هسته کامل و پودر چربی گیری شده در مقادیر 1، 2 و 3 درصد و خاکستر پودر در مقادیر 0.1، 0.2 و 0.3 درصد به عصاره سیب با بریکس 18 به منظور تولید سرکه سیب بررسی شد. نتایج نشان داد که افزودن سه نوع پودر هسته خرمای کامل، پودر هسته بدون چربی و خاکستر پودر در مقادیر متفاوت منجر به افزایش سرعت رشد مخمر در مرحله تخمیر الکلی و افزایش راندمان تولید الکل نسبت به نمونه شاهد شد. افزایش تولید الکل در این مرحله منجر به افزایش سوبسترای لازم برای باکتری اسید استیک و در نتیجه افزایش راندمان تولید سرکه می شود. همچنین مشخص شد که اختلاف چشمگیری بین دو واریته خرما از نظر تولید الکل و اسید استیک وجود ندارد که دلیل آن احتمالا ترکیب شیمیایی مشابه در این دو واریته خرما باشد.

زمینه مطالعاتی و هدف: مخمر ساکارومایسس سرویسیا یکی از متداول ترین زیست یارها بوده که در تغذیه نشخوارکنندگان استفاده می شود. پژوهش حاضر، به منظور مطالعه ی اثرات مکمل مخمری بر فراسنجه های تخمیر، جمعیت میکروارگانیسم های موثر در تجزیه الیاف و میزان عوامل التهاب زای تولیدی در شکمبه در جیره های کاملا مخلوط حاوی مقادیر بالای کنسانتره در شرایط برون تنی انجام گرفت. روش کار: براین اساس، اثر 4 سطح مخمر، صفر، 4، 8 و 12 میلی گرم در گرم مکمل مخمر ﺳﺎﻛﺎﺭﻭﻣﺎﻳﺴﺲ ﺳﺮﻭیسیا در دو نوع متفاوت از جیره ی کاملا مخلوط حاوی 60 و 70 درصد کنسانتره، بر کینتیک و فراسنجه های تولید گاز و فراسنجه های تخمیر شکمبه ای شامل pH، نیتروژن آمونیاکی، غلظت و الگوی اسیدهای چرب فرار و میزان گوارش پذیری حقیقی ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی، مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه براین تأثیر افزودن مخمر بر جمعیت پروتوزوآ، قارچ های بی هوازی و میکروارگانیسم های تجزیه کننده ی الیاف در شرایط برون تنی با استفاده از تکنیک های مولکولی مورد ارزیابی قرار گرفت. در این آزمایش از سه رأس گوساله بالغ هلشتاین مجهز به فیستولای شکمبه ای برای تهیه ی مایع شکمبه استفاده شد. برای واکنش زنجیره ای پلی مراز، پس از توالی یابی آغازگرها، جهت بررسی اختصاصی بودنشان، DNA استخراج شده با استفاده از سامانه ی PCR تکثیر شدند. افزایش DNA با استفاده از سامانه (R-T PCR) و با سه تکرار برای هرکدام از جفت آغازگرهای مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: افزودن سطوح مختلف مکمل مخمری سبب افزایش (05/0P<) میزان گاز تولیدی و اسیدهای چرب فرار با افزایش مدت زمان انکوباسیون در جیره های آزمایشی شد. نتایج این مطالعه نشان داد افزودن زیست یار مخمری در جیره های کاملا مخلوط سبب افزایش پایداری بیشتر محیط شکمبه و درنهایت افزایش (05/0P<) میزان گاز بالقوه تولیدی از بخش نامحلول، کاهش (05/0P<) نرخ تولید گاز و کاهش (05/0P<) فاز تأخیر قبل از شروع فرایند تخمیر شد. نتیجه گیری نهایی: زیست یار مخمری با پایدارتر کردن محیط بی هوازی های شکمبه، کاهش غلظت لاکتات و کاهش میزان لیپو-پلی ساکاریدهای تولیدی در محیط شکمبه و تحریک رشد و فعالیت پروتوزوآ و میکروارگانیسم های تجزیه-کننده ی الیاف، سبب بهبود گوارش پذیری الیاف شد.